“Als je het zelf niet doet, kun je het ook niet van anderen vragen!”

Raadslid Pieter de Bruijn van Gemeentebelang staat bekend als een enthousiast pleitbezorger van duurzaamheid. En hij laat het niet bij woorden. Hij heeft zonnepanelen op zijn dak, rijdt elektrisch en recyclet zijn afval. We willen weten hoe hij dat doet. Dus maken we een afspraak voor een interview.

Pieter heeft voor de gelegenheid de Tesla van zijn broer geleend en parkeert de wagen tegenover mijn huis bij basisschool de Vijf eiken. Hij heeft bekijks. “Een Tesla!” roept een jongen uit groep 8. Het automerk spreekt blijkbaar evenveel tot de verbeelding als in onze jeugd merken als Porsche of Rolls Royce.

Pieters passie voor duurzaamheid kreeg drie jaar geleden een enorme impuls toen zijn broer besloot juist deze Tesla te gaan rijden. “Die auto gaf de doorslag. Alles kwam samen. Die auto liet zien dat het kon! We hoeven het milieu niet te vervuilen. We kunnen loskomen van al die fossiele energie. De hele maatschappij kan veranderen.”

Hij besloot toen de hoeveelheid afval in zijn huishouden te minimaliseren. En dat lukte hem al binnen drie jaar. “Ik koop anders in en recycle nu al het afval. Voordat die PMD-zak (PMD = Papier Metaal Drankkartons) kwam, ging ik regelmatig naar de milieustraat om bijvoorbeeld melkpakken af te leveren. Dat is nu wel iets makkelijker geworden. Straks kan er waarschijnlijk nog meer in die PMD-zak. Ik heb nu zo weinig restafval dat ik de grijze bak heb ingeleverd.”

De gedragsverandering is het moeilijkste. En je kunt dat makkelijker maken met slimme oplossingen, zoals de PMD-zak. Pieter had duidelijke doelen: goed voor mens en milieu, energiezuinig, veilig, goedkoop, eenvoudig en comfortabel. “Oude spaarlampen door LED-lampen vervangen is het eenvoudigste. Maar licht en apparaten milieuvriendelijk en duurzaam gebruiken is lastig. Ik heb daarom de verlichting voor het grootste deel geautomatiseerd. Lichten gaan automatisch aan en uit als het nodig is. En dan ook nog in de juiste kleur en met aangepaste helderheid. Dat is ook goed voor de beveiliging. Ik gebruik nu minder dan de helft van de energie die ik vroeger gebruikte. Het gas voor de centrale verwarming is overigens de grootste kostenpost.”

“Gilze en Rijen wordt steeds duurzamer. Het nieuwe zwembad wordt zeer energiezuinig gebouwd. Het gebouw is bijna een thermosfles. Je verliest nog maar een paar procent warmte. We gaan met de straatverlichting nu op LED-lampen over. Die geven goed licht, gaan langer mee en verbruiken minder energie. Bovendien is de verlichting op afstand regelbaar. Al met al is Gilze en Rijen op de goede weg. Het akkoord van Parijs gaat echter nog veel verder. Willen we die normen bereiken, dan is in onze gemeente nog veel te doen. Zo mag het aantal laadpunten voor elektrische auto’s wel wat worden uitgebreid. Andere gemeenten zijn daarmee al ver op ons vooruit. Goed is dat bij elk plan een duurzaamheidsparagraaf komt, maar we zullen echt meer in duurzaamheid moeten investeren.”

Pieter rijdt zelf in een Renault Zoë. Daarmee kun je na een laadbeurt iets meer dan honderd km rijden. “Je moet meer plannen, beslissen wanneer je de auto gebruikt en wanneer je gaat fietsen of lopen. En je moet je rijstijl aanpassen, anders raken je accu’s te snel leeg. Maar de ontwikkelingen gaan snel. Zo’n Tesla heeft een actieradius van meer dan 300 km. Je hebt veel comfort en hij rijdt lekker. Nu nog luxe, maar straks bereikbaar voor meer mensen.”

Hij opent de kofferruimtes van de Tesla voor en achter: allemaal bergruimte. De accu’s zitten onder de vloer, net als de elektromotor. We rijden een stukje. Hij laat me de acceleratie voelen. Alsof je gelanceerd wordt. “Geen CO2-uitstoot, remkracht wordt teruggeleid naar de accu’s. Een automaat, uiterst comfortabel. En straks rijden dit soort auto’s ook nog helemaal zelf. Je laat je vervoeren. Binnen tien jaar vinden we dat heel gewoon.”

Ik geloof hem.

Joost Scheifes

Peter van Seters, bestuurslid van Gemeentebelang

Peter van Seters: “Samen kun je iets bereiken!”

Peter van Seters is een vrije jongen. Hij werkt na zijn pensionering nog steeds als vrachtwagenchauffeur. Voor Gemeentebelang is hij plaatsvervangend lid in de commissie Samenleving. De leden kozen hem bovendien als bestuurslid. Het is goed als kiezers weten wie er namens hen optreedt. Daarom laten we Peter hier aan het woord.

Peter van Seters: “Ik kom uit een groot gezin: zeven jongens en twee meiden. Er heeft er maar eentje van ons doorgeleerd. De rest, ik ook, was allemaal te gauw afgeleid. Ik kon naar de mulo, maar dat werd niks, na de tweede klas ging ik naar de ambachtsschool, maar dat was ook niks voor mij. Ik was niet technisch, meer een werker, een doener. Ik mocht eind van het jaar niet meer terugkomen. Ach, misschien was de leao iets voor me geweest, maar dat is achteraf gepraat.

We hadden thuis een transportbedrijf, daar voelde ik me thuis. Daarin werkte ik op een gegeven moment wel 60 uur per week. Maar de recessie draaide ons de nek om. We reden met zeker 20 auto’s op Italië en toen devalueerde de lire. Veel bedrijven verhuisden naar het Midden-Oosten. Wij ook, om de zaak draaiend te houden. Ik heb een maand of zeven in Iran gewoond en een maand of negen in Istanbul. Van die periode heb ik veel geleerd. De belangrijkste les: nooit verder springen dan de stok lang is, roeien met de riemen die je hebt, geen geld uitgeven voor je het hebt.

Daarna ben ik bij de Brabantse Transport Centrale gaan werken, een coöperatie waarin enkele grote vervoerders samenwerkten. Toen was ik even van de vrachtwagen af. Ik had daar een leidinggevende functie. Contracten, tarieven, regelingen, organiseren, plannen. Maar ik miste er de vrijheid die ik op de vrachtwagen had.”

 

Vrijheid

“Je laadt je vrachtje in en je vertrekt en je trekt je eigen plan. Als je een beetje intelligent bent, win je een hoop tijd. Je houdt dan rekening met files, werktijden, landelijke gewoontes, je belt even dat je eraan komt, dat soort dingen. En dan houd je tijd over. Ik heb heel wat mooie steden, musea enzo gezien. Berlijn, Milaan, Brescia, noem maar op. Veel mensen denken dat chauffeurs maar beperkte interesses hebben. Daar klopt weinig van. Ik heb met heel wat collega’s gesprekken gevoerd over de politiek, hypotheken, bankzaken, opvoeding, ook met Italianen en Duitsers. Vrachtwagenchauffeurs zijn echt niet allemaal cowboys. Bij Rutters hebben we er geen een. Ze hebben daar een heel aparte ploeg chauffeurs. Ze werken er allemaal efficiënt, gewoon boerenslimheid. Het familiebedrijf wordt ook verstandig geleid. Goede afspraken met klanten. Personeel wordt niet onder druk gezet en je krijgt een stuk vrijheid. Dat werkt. Ik voel me er erg op mijn plek.”

 

Politiek

“Ik kwam met de politiek in aanraking in de jaren zeventig. Toen was er een groep (P’70, een van de voorgangers van Gemeentebelang. Red.) die de vrachtwagens uit de bebouwde kom wou hebben. Ik snapte dat wel. Het is niet leuk als er in het weekend zo’n enorm ding voor je deur staat. Toen is de Chauffeursvereniging opgericht, want als je met meer bent, kun je samen iets bereiken. Ik ben daar nog even voorzitter van geweest. Ik heb toen heel wat gesprekken met Gerrit Boemaars en burgemeester Ballings gevoerd over waar het langparkeren wel zou kunnen.

En verleden jaar ben ik opnieuw met de politiek in aanraking gekomen. Ik ben een fanatiek sporter: zwemmen en fietsen, maar dan in mijn eentje. En toen kwam de discussie over het nieuwe zwembad. De gebruikers van het zwembad wilden een vinger in de pap. Riet Goppel zei: “Peter, jij moet meedoen!” en dus gingen we met een stel rapporten lezen en praten met ambtenaren. Op een gegeven moment wisten we meer over het zwembad dan Laco (de uitbater) en de gemeente (de eigenaar).

We nodigden ook raadsleden uit om met ons over het nieuwe zwembad te praten. Zo kwamen we in contact met Gemeentebelang: eerst met de huidige wethouder Ariane Zwarts en met Marieke Bosscher en later met Pieter de Bruijn en Dennis van Loenhout. En dat klikte. Ik dacht: daar zou ik wel bij willen horen. En toen heb ik besloten lid te worden. En als ik ergens lid wordt, dan doe ik dat niet half. Dan duik ik er van meet af aan in!”

Wil jij ook samen met anderen zorgen dat de juiste beslissingen over je woonomgeving worden genomen?  Neem dan contact met ons op. Want waar je woont, moet het goed zijn!

Dewi de Hoon: “Als je ergens over ligt te zeiken, dan moet je ook de ballen hebben er iets aan te doen!”

Eind vorige eeuw op de Rijense mavo Witrijt was het voor Dewi de Hoon al duidelijk: ze ging iets met tekenen en schilderen doen. Via grafische vormgeving kwam ze in de communicatie. Ze werd expert op het terrein van de sociale media. Ze is actief bij Gemeentebelang.

Dewi vertelt enthousiast en in een hoog tempo: “Meneer Belgers inspireerde me. Door hem ging ik naar het Grafisch Lyceum in Eindhoven, een 4-jarige mbo-opleiding. Daarna deed ik daar de versnelde opleiding Multimedia Design. Ik liep stage in een onderwijsinstelling. En ik kreeg daarin ook werk. Ze vroegen me als praktijkinstructeur voor de dagopleiding. Ik gaf daar lessen, workshops. Maar ik wilde verder en ging daarom hbo-economie doen, richting communicatie. Ik bleef ondertussen werken als freelancer, onder andere voor een bureau in Roosendaal. Na mijn diploma werkte ik voor onderwijsinstellingen en overheden, vooral op het terrein van kunst en cultuur. En vijf jaar geleden werd ik ineens gebeld, of ik zin had om les te gaan geven aan de hogeschool, fulltime, met speciale aandacht voor het visuele aspect van communicatie en sociale media: blogs, Facebook, Twitter, WhatsApp. Een kans uit duizenden. Heerlijk, met jongeren werken, hen inspireren om ze hun eigen passies te laten beleven: een fantastisch vak en hartstikke leuk werk. Ik geef nu al zo’n 15 jaar leiding bij scouting hier in Rijen. Daar ervaar ik hetzelfde: toffe jonge mensen, nieuwsgierig, op zoek naar een eigen richting. Dat blijft boeien.”

“Hoe ik bij Gemeentebelang ben gekomen? Ik maakte kennis met Gemeentebelang door Francesco Beterams. Die vroeg me om met een groepje studenten eens te kijken naar de mogelijkheden van sociale media voor een lokale politieke partij. Daar ben ik met 12 studenten een tijdje mee bezig geweest. Bij Gemeentebelang kwam ik naast de bekende ouderen veel enthousiaste jonge mensen tegen.”

“Politiek heeft altijd al mijn interesse gehad. Ik vind allerlei dingen interessant, vraagstukken, kwesties. En ik heb al snel een mening klaar en die wil ik dan ook uiten. Mijn blog heet niet voor niks Azijnpissen. Maar als je ergens over ligt te zeiken, dan moet je ook de ballen hebben er iets aan te doen. En toen ze me bij Gemeentebelang vroegen iets actiefs te doen in de partij, toen heb ik ja gezegd. Zo kwamen we tot de campagne met sociale media voor Gemeentebelang. Ik droeg ideeën aan en verzorgde de vormgeving. Wellicht door die I-love-Rijencampagne kreeg Gemeentebelang twee zetels meer dan voorheen.”

“Ik ben in Rijen opgegroeid, maar in mijn studententijd, wilde ik hier weg. Sinds vijf jaar ben ik weer terug. Ik ben nu trots op mijn dorp, op onze gemeente. Hier is het ideaal: de rust en het groen, met dichtbij en makkelijk bereikbaar twee grote steden. Die eigenheid van ons dorp wil ik beschermen en versterken. En samen met al die andere actieve mensen van Gemeentebelang moet dat lukken.”

Waar je woont, moet het goed zijn! Wil jij je ook actief inzetten om daarvoor te zorgen? Word dan lid van Gemeentebelang. Je kunt je hier aanmelden.

Stefanie Heijnen: “Ik houd niet van gehakketak.”

Toen de secretaris van Gemeentebelang, Nicole Trum, tot raadslid werd gekozen, had Gemeentebelang een probleem, want de partij wil geen dubbelfuncties! Maar dat duurde niet lang. Al voor de installatie van de nieuwe raad was er een opvolger voor het secretariaat van de partij: Stefanie Heijnen. Wie is zij?

Stefanie woont nu acht jaar in Rijen. Ze heeft een heao-diploma en is dus thuis in de wereld van handel en geld. Ze werkte jarenlang als financieel adviseur voor particuliere klanten van een Rabobank in de Randstad. Maar de financiële wereld kon haar niet blijvend boeien. “De bankwereld is hard, het is een slangenkuil,” vertelt ze. “In die wereld werd toen niet altijd de juiste afweging gemaakt. Je werd er op beoordeeld of je financieel advies wel goed voor de bank was. Met de komst van de crisis werden er ook nog verkooptargets ingevoerd. Ik kon me daar niet in vinden en ben van mening dat een advies in de eerste plaats goed voor de klant moet zijn.”
Haar belangstelling voor zorg en welzijn werd groter. Ze deed een verkorte opleiding sociaalpedagogisch werk en vond een baan in de kinderopvang en daarna in Rijen bij een peuterspeelzaal.

Zeven jaar geleden veranderde haar leven drastisch met de adoptie van een vierjarige tweeling uit het roerige Colombia. Ze besloot te stoppen met haar baan en alle tijd aan de opvoeding van haar kinderen te besteden. “Een pittige klus, maar dat was nodig en ook achteraf zeker de moeite waard. Ik ben dol op mijn zoons en erg trots op hoe goed ze het doen.”
Na twee jaar is Stefanie wel weer begonnen met vrijwilligerswerk bij Amarant als zwembegeleider. Daarnaast is ze ook wedstrijdsecretaris bij Spiridon.  Haar kinderen zijn nu tieners en geleidelijk aan kreeg Stefanie meer tijd voor haar omgeving. Ze is nu weer op zoek naar een baan en in september gaat ze een nieuwe opleiding volgen.

“Hoe ik bij Gemeentebelang kwam? Tijdens de verkiezingscampagne leerde ik mensen van de partij kennen. Ik hing een poster op en van het een kwam het ander. Gemeentebelang sprong er echt uit in de campagne. Ik vind het erg belangrijk dat er naar mensen wordt geluisterd, dat burgers gehoord worden. Gemeentebelang is op een goede manier in gesprek met mensen. De partij doet niet negatief over andere partijen. Ik houd niet van gehakketak. Zorg, welzijn, sport, de woonomgeving, dat moet allemaal goed zijn, in samenspraak met omwonenden. Natuurlijk kan niet iedereen zomaar zijn zin krijgen. Men moet er samen uit zien te komen. En toen Ariane me vroeg voor het bestuur, met name de secretarisfunctie, heb ik ja gezegd. De kennismaking met het bestuur sterkte mij in mijn keuze: Gemeentebelang is een club waar ik graag bij hoor.”

“Van Nicole, de vorige secretaris, kreeg ik alles op een enkel stickie. Jan de Wee kwam daarna nog met een doos vol stukken en knipsels. Het eerste verslag dat ik maakte, was dat van de laatste Algemene ledenvergadering. Daar kreeg ik al positieve reacties op. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Na de vakantie krijgen de leden een Nieuwsbrief.”

Wilt u ook die Nieuwsbrief ontvangen? Word lid, dan houden we u op de hoogte en kunt u meebeslissen over partijstandpunten.

Dennis van Loenhout: “Gemeentebelang is als een warm bad.”

Dennis van Loenhout

Dennis van Loenhout op zijn praatstoel

Dennis van Loenhout, commissielid Ruimte voor Gemeentebelang, komt uit Dongen. Hij ging planologie studeren aan de agrarische hogeschool Larenstein, vond een levenspartner en een huis in Velp en kreeg een baan bij een groot ingenieursbureau ‘voor buiten’.

Dennis werkte bij Royal Haskoning aan projecten om bodemverontreinigingen op te sporen. Hij was projectleider van Bodem in beeld. Met behulp van archiefonderzoek, met oude kaarten en door inventarisatie van verstrekte vergunningen werd mogelijke bodemvervuiling in kaart gebracht.
“Ja, dat was ook mijn eerste contact met Gilze en Rijen. Men dacht dat men hier alles onder controle had en werkte niet echt mee. Vorig jaar werd duidelijk dat men bijvoorbeeld de ligging van de vloeivelden in de wijk van de Mrg. Schaepmanstraat toch niet echt in beeld had.”

“Toen mijn vrouw een baan hier bij de gemeente kreeg, zijn we verhuisd. Eerst een jaartje in de Reeshof en daarna naar Rijen. Ik ben toen de bestuursacademie gaan doen om ook over die kant van de Ruimtelijke ordening het een en ander te leren. Ik ging werken bij Bureau Maandag, een detacheringsbureau, en zo heb ik heel wat gemeenten leren kennen: onder andere Lith, Vianen, Arnhem, Waalre en Zundert.”

“Al op de hogeschool kwam ik in aanraking met de politiek. Larenstein was een school met toch wel een bepaalde sfeer van de wereld willen verbeteren. Veel aandacht voor milieuzaken, een beetje een geitenwollensokkenclub. Ik voelde me daar wel thuis, ja. Ik werd bestuurslid bij Studentenhuisvesting en lid van de Medezeggenschapsraad van de opleiding. Allemaal politiek. Tijdens een verkiezingscampagne sloot ik me aan bij de PvdA in de gemeente Rheden, waar Velp onder valt. Ik werd bestuurslid. In Tilburg was ik actief in de Werkgroep Ruimte. Leuke tijd. Eigenlijk was het heel vanzelfsprekend dat ik ook in Rijen aan de slag ging. Ik kwam op de derde plaats op de lijst en omdat de PvdA twee wethouders leverde, was ik ineens fractieleider. Dat heb ik vier jaar gedaan, en daarna was ik nog een periode voorzitter van de lokale afdeling.”

“Maar het ging niet echt goed. Mijn ideaalbeeld van een politieke partij is dat er geluisterd wordt naar wat er leeft, dat men samenwerkt om iets voor mensen te bereiken. Binnen mijn eigen partij lukte dat niet, maar ik merkte dat ik heel goed kon samenwerken met mensen van Gemeentebelang. Dat bleek onder andere door een gezamenlijk project rond de vernieuwing van de Mgr. Nolensstraat en de De Wittstraat.”

“Overstappen van de ene partij naar de andere geeft altijd gedoe. Je doet er altijd mensen mee te kort. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Gemeentebelang is als een warm bad. Hier wordt gewerkt zoals het in elke partij zou moeten. Er is een goede sfeer. Mensen luisteren naar elkaar. Argumenten en gevoelens worden gewaardeerd. Mijn idealen zijn gebleven.”

“Er komen grote veranderingen op ons af. Denk aan de decentralisaties van de zorgtaken en aan de ambtelijke fusie met de zuidelijke gemeenten. We moeten ervoor zorgen dat daarbij de inbreng van de inwoners meetelt. Dat betekent dat we positief kritisch naar alle ontwikkelingen moeten blijven kijken. En dat doen we met Gemeentebelang, want waar je woont, moet het goed zijn.”